اين روستا با وسعتي معادل دو هزار و دويست (2200) هکتار از شمال غرب به روستاي علي آباد، از شرق به ارتفاعات خانقاه و باغرو، از جنوب شرق به روستاي خانقاه سادات و از غرب و جنوب غرب به شهر خلخال محدود مي‌شود. ارتفاع آن از سطح دريا در حدود 1855 متر است. آب و هواي اين روستا در تابستان معتدل و در زمستان سرد است.
از آنجايي که حوزه جغرافيايي خلخال از جمله قلمروهاي تاريخي آذربايجان است و در کتاب‌هاي جغرافيايي و تاريخي سده‌هاي دوم و سوم هجري قمري از جمله در کتاب «حدود العالم من المشرق الي المغرب» نيز به شهر خلخال اشاره شده و از شهرهاي آذربايجان به شمار آورده، لذا مي‌توان نتيجه گرفت که روستاي اندبيل داراي سابقه طولاني سکونت مي‌باشد. از طرف ديگر وجود آثار و بقاياي قلعه کُفو و آتشکده آن، در محدوده ارتفاعات تفرجگاهي اندبيل (ارتفاعات دره بنات) نيز گواه بارزي بر قدمت طولاني روستاي اندبيل است.
مردم روستاي اندبيل همچون ساير مردم آذربايجان با زبان ترکي آذري سخن مي‌گويند. مسلمانند و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، روستاي اندبيل 1515 نفر جمعيت داشته است. در سال 1385، جمعيت روستاي اندبيل 1500 نفر گزارش شده است.
درآمد اکثر مردم روستاي اندبيل از فعاليت‌هاي زراعي و دامداري تأمين مي‌شود و تعدادي نيز در بخش خدمات و صنايع دستي اشتغال دارند.
فعاليت‌هاي زراعي غالباً شامل کشت غلات و علوفه است، اما باغداري نيز به دليل وجود شرايط مساعد آب، خاک و اقليم رونق خاصي دارد و ميوه‌هايي مانند گيلاس، سيب، گلابي، آلبالو، هلو، زردآلو و غيره در زمره محصولات سردرختي روستا به شمار مي‌آيند.
مردم روستاي اندبيل، به ويژه زن‌ها، در کنار فعاليت‌هاي زراعي و دامداري به توليد محصولات صنايع دستي اعم از گليم، جاجيم و قالي و قاليچه نيز مي‌پردازند. توليد اين‌گونه محصولات در پاييز و زمستان رونق فراوان دارد.
اندبيل روستايي کوهپايه‌اي با بافت مسکوني متراکم است. اين روستا در شيبي ملايم استقرار يافته و کوچه‌هاي پيچ در پيچي دارد، که نهر آب از ميان آن‌ها مي‌گذرد. معابر روستا با درختان فراوان به شکل کوچه باغ‌هايي درآمده‌اند که طراوت و زيبايي کم‌نظيري را به نمايش مي‌گذارند.
منظره ساختمان‌هاي روستا با سقف‌هاي شيرواني و ديوارهاي گلي همرنگ طبيعت، نشانگر کمال درآميختگي فضاي روستا با محيط طبيعي اطراف است.
خانه‌هاي ساکنين روستا از نوع فعاليت آنان شکل گرفته و از معيشت آنان تأثير پذيرفته است. مصالح به کار رفته در بناها غالباً از گل، سنگ، آجر و چوب است، ولي در ساخت خانه‌هاي جديد از مصالح آجر، سيمان، گچ و تيرآهن استفاده مي‌شود. سقف بناها به صورت شيرواني است و با ورق گالوانيزه پوشيده شده‌اند.
جاذبه‌هاي گردشگري
روستاي اندبيل به دليل استقرار در ناحيه‌اي کوهستاني و همجواري با جنگل‌ها، از مناظر و جلوه‌هاي منحصر به فرد طبيعي برخوردار است. چشم‌انداز بيشه‌ها و ارتفاعات، به خصوص در بهار و تابستان و پاييز طراوت و زيبايي شورانگيزي دارند که هر بيننده‌اي را مجذوب و مسحور مي‌کنند. در زير به برخي از جاذبه‌هاي طبيعي روستا اشاره مي‌شود.
رودخانه اندبيل از داخل روستا جريان مي‌يابد. اي رودخانه از سرشاخه‌هاي رودخانه هروآباد است و از کوه‌هاي سراخاني، خانقاه داغي و باغرو سرچشمه مي‌گيرد. رودخانه اندبيل پس از مشروب نمودن اراضي زراعي و باغات روستاي اندبيل به رودخانه هروآباد مي‌پيوندد. کرانه‌هاي اين رودخانه در فصل تابستان محل مناسبي جهت گذران اوقات فراغت است و مردم و خانوارهاي گردشگر در سواحل مناسب اين رودخانه چادر برپا مي‌کنند و به استراحت مي‌پردازند.
جنگل‌هاي بلوط و ممرز و بوته‌هاي تمشک که به صورت متراکم در شمال روستا گسترده شده‌اند يکي از جلوه‌هاي بسيار زيباي طبيعي روستا به شمار مي‌روند. چشم‌انداز اين جنگل‌ها به خصوص در بهار، تابستان و پاييز با رنگ‌هاي الوان، زيبايي سحرانگيزي دارند که هر دوست‌دار طبيعت را به سوي خود جذب مي‌کنند.
چشمه ميرعادل، از ارتفاعات بنات سرچشمه مي‌گيرد و از پتانسيل حيات‌بخشي برخوردار است؛ لذا اردوگاه تفريحي اندبيل در حوالي آن ايجاد شده است. اين چشمه، حواشي و اردوگاه آن از جمله مکان‌هاي ديدني روستاي اندبيل به شمار مي‌روند. چنانکه گفته شد چشمه ميرعادل از ارتفاعات بالاي دره بنات مي‌جوشد و از طريق آبراهي که به صورت پلکاني ساخته شده جاري مي‌شود. اين آبراهه يکي از ديدني‌ترين پديده‌هاي چشم‌انداز روستا محسوب مي‌شود.
در ارتفاعات شمال روستاي اندبيل آثار قلعه کُفو و آتشکده آن به جاي مانده است. ولي تاکنون اقدامات اکتشافي کافي در خصوص آن صورت نگرفته است، که اميد است آثار ارزشمند تاريخي و فرهنگي آن بيش از پيش مورد بررسي قرار گيرد.
روستاي اندبيل يک مسجد، يک حسينيه و يک گورستان عمومي دارد. مسجد روستا از قدمت تاريخي چندان برخوردار نيست و به سبک معماري جديد بازسازي شده است. فضاي داخلي مسجد وسيع ولي فضاهاي بيرون آن بسيار محدود است.
مردم اين روستا مانند ساير مردم ايران، در اعياد ملي و مذهبي به جشن و سرور و در ايام محرم و وفات ائمه به عزاداري مي‌پردازند.
از گذشته‌هاي دور موسيقي با طبيعت روستاي اندبيل درآميخته است. استفاده از انواع آواها و آهنگ‌ها در مراسم عروسي و جشن‌ها از خصوصيات بارز موسيقي اين روستاست.
جشن عروسي گاهي چندين روز ادامه مي‌يابد و عاشيق‌هاي محلي انواع آوازهاي عاشيقي را در اين مراسم به اجرا درمي‌آورند. اجراي انواع موسيقي آذربايجاني از قبيل مقامات و آواز، ترانه‌ها، ريتم‌ها و رقص‌هاي مردم از ويژگي‌هاي عروسي مردم روستاست.
پوشاک غالب مردان روستا ماند مردم شهر کت و شلوار است. تعدادي از مردان کلاه خاصي که از پشم و يا نخ بافته مي‌شود بر سر مي‌گذارند. اما لباس غالب زنان روستا برخلاف مردان کاملاً محلي است.
زنان به جاي دامن شهري، دامن چين‌دار (شليته) مي‌پوشند و پيراهن گلدار بلندي که تا پايين دامن مي‌افتد به تن مي‌کنند و کُتي را که به آن يَل مي‌گويند از روي پيراهن مي‌پوشند و با «يايليق» (روسري) سر خود را مي‌پوشانند.
رنگ پيراهن معمولاً سفيد گلدار يا به رنگ روشن است. زنان و دختران روستا از چادر استفاده نمي‌کنند، مگر اينکه بخواهند به مراسم رسمي عزاداري بروند و يا در ايام خاصي براي مراسم ويژه عازم مسجد شوند. لباس کودکان نيز مانند لباس‌هاي کودکان شهري است.
انواع غذاهاي محلي آبگوشت، کوفته، کباب و انواع خورشت‌ها در روستا تهيه مي‌شود. استفاده از برنج نيز در روستاي اندبيل رايج است. در اين روستا مواد لبني همچون شير، پنير، ماست و کره به وفور يافت مي‌شود. انواع ماهي و آش نيز در اندبيل طبخ مي‌شود.
دسترسي: روستاي اندبيل در فاصلة يک کيلومتري شهر خلخال واقع شده است.